Nieuw album raakt de ziel

We came a long way - Lone

ZOETERMEER/VLAARDINGEN - Het titelnummer van het jongste album van Lone, het liefst zevende muzikale kindje van Ferdinand Bakker en Michel van Dijk, zou prima hebben gepast als afsluiter van de film Into the Wild (2007). Althans, als hoofdrolspeler tegen wil en dank - Chris McCandless a.k.a. Alexander Supertramp - niet geheel alleen van Atlanta naar Alaska was gereisd en niet van giftige planten en wortels had gegeten.

Wie de film kent, die weet dat met de hartverscheurende muziek van Eddie Vedder ook niets mis is, maar de verse boreling Lone had hier zeker niet misstaan.

Het pad van zanger Michel van Dijk en gitarist/violist Ferdinand Bakker is gelukkig veel langer dan de 24 jaar die McCandless leven omvatte. De twee leerden elkaar in 1974 kennen en zijn nog altijd vrienden. Wellicht voor het leven. Vanuit de Amsterdamse Parkstudio’s waar de enige niet-student Michel van Dijk vrijwel dagelijks op de scooter naar toe tufte, hebben alle Lone-albums van basisidee tot volwassen plaat het levenslicht gezien. De studio als baarmoeder van twee muzikale baarvaders.

Afgelopen maandag 28 april de release van We came a long way. Ingeleid door Constant Meijers, die naast o.a. muziekboeken schrijven en tv-programma’s maken tijdens de presentatie ook blijk gaf van liefdevolle en een tikje vileine humor zoals enkel oude vrienden die past, genoten de gasten (waaronder oud-Alquin-kompanen Ronald Ottenhoff en Job Tarenskeen) van een uurtje gevoelvolle muziek.

We Came a Long Way (overigens niet te verwarren met de noord-Franse en tegen Luxemburg aangeplakte plaats Longwy, red.) is een duidelijk en eerlijk product, ontsproten vanuit twee muzikale harten. Met titels als You gave me stories, I won’t regret en It’s alright mag de strekking, gelijk Édith Piaf indertijd, duidelijk zijn. Bakker en Van Dijk hebben nergens spijt van. En waarom zouden ze?

In de Boerderij speelde Lone unplugged. Slechts begeleid door de subtiele toetsen van progrocker Clemens Steenweg van For Absent Friends kwam de muziek daar waar het hoort: direct vanuit het binnenoor, lang shamer een aambeeld, zo in het hart.

Er staan later dit jaar nog een aantal optredens gepland. Dan mét band. Wie interesse heeft surft best naar: https://loneproject.nl. Via de sites van bijvoorbeeld Concerto/Platomania en Sounds in Delft kun je het album (lp en/of cd) ook bestellen als je dit nog niet had gedaan.

Tekst
Peter Joore

Fotografie
Ranjani Nirosha

02-05-2025. Copyright 2025

• 🎸 Soms ontmoet je een band waarvan je direct voelt: hier gaat nog veel over gesproken worden.

  Dat gevoel had ik bij JC Cherry.

  Deze Nederlandse bluesrockband, opgericht door gitarist Jelle en zangeres Conchita, weet met hun krachtige muziek, authentieke uitstraling en indrukwekkende energie een blijvende indruk achter te laten. Hun eerste single Don’t Walk Away laat horen dat ze niet bang zijn om emotie, passie en vakmanschap samen te brengen in een eigen, herkenbaar geluid.

  Als fotografe kreeg ik de kans om JC Cherry vast te leggen tijdens een bijzondere fotoshoot. Het was een mooie uitdaging om niet alleen de muzikanten, maar ook de sfeer, het karakter en de chemie van de band in beeld te brengen.

  Met trots deel ik een kleine selectie van de foto’s die tijdens deze shoot zijn ontstaan.

  Ik verwacht dat dit nog maar het begin is van een veelbelovend muzikaal avontuur. Houd deze naam dus goed in de gaten.

  👉 Volg JC Cherry op Facebook voor hun nieuwste muziek, optredens en updates. Daar vind je ook meer beelden van deze bijzondere fotosessie.

  Veel kijk- én luisterplezier!

• TEXT Ranjani nirosha

• Fotos Ranjani nirosha
  📸🎶

Spirits is het muzikale verhaal over de spirituele achtergrond van Michael Varekamp en zijn muzikale vriendengroep. Zoals bij velen gaf de pandemie bij gebrek aan externe prikkels aanleiding tot zelfreflectie. Dit leidde dat tot een innerlijke reis naar zijn artistieke essentie. Er diende zich een bonte mengeling van inspiratiebronnen aan. Voorouders uit diverse windstreken zoals Trinidad & Tobago, Noord Afrika en Frankrijk, uiteenlopende muzikale voorbeelden zoals Miles Davis, Louis Armstrong, Wayne Shorter, Toumani Diabaté en natuurlijk zijn eigen kinderen.

De muziek op Spirits is ruimtelijk en uitgerekt en verzinkt in klanken waarin men soms van het ene punt naar het ander gaat, en soms juist steeds dieper graaft in een groove of klankbeeld.

Het gehele gezelschap gaat een intuïtieve verbinding aan waarbij iedereen put uit zijn eigen achtergrond en artistieke bibliotheek. Dit levert intense en kleurrijke muziek op waarbij het meditatieve element niet wordt geschuwd.

De bezetting bestaat uit Varekamp’s vaste band met Erik Kooger op drums, Harry Emmery op bas, Wiboud Burkens op toetsen en de uit Rusland afkomstige tenorsaxofonist Dmitri Chapeau. De lijnen in dit gezelschap zijn lang en diep. De samenwerking gaat soms al dertig jaar terug en men is met elkaar actief binnen verschillende stijlen in de jazz. De basis van deze veelzijdigheid ligt in het besef dat de hele jazzgeschiedenis een is. Een uitgestrekt gebied met verschillende dialecten.

Dialecten die de basis vormen voor weer een hoogstpersoonlijk dialect.

MORE ELEKTRA

MICHAEL VAREKAMP & JEROME HOL

Het begon allemaal met een soort visioen. Een visioen waarin Miles Davis en Jimi Hendrix samen een plaat maken. Eind oktober 2018 verscheen het dubbelalbum Elektra met in de hoofdrollen trompettist Michael Varekamp en gitarist Jerome Hol. Magazine Jazzflits schreef zelfs ‘Ik betwijfel of Miles en Jimi een betere plaat gemaakt zouden hebben’. Inmiddels is het tijd voor een nieuwe Elektra plaat: More Elektra.

Opnieuw duiken Michael Varekamp en zijn muzikale clan in het diepe zonder vangnet en volgen zij het adagium dat de enige afspraak die er is, is dat er geen afspraak is. Zich hierin totaal onderscheidend van iedere andere Nederlandse jazzgroep. Totale improvisatie waarbij de band elkaar blindelings vertrouwt en een intuïtieve manier van samenspel heeft ontwikkeld. Uitgangspunt is de muzikale bibliotheek en het scala aan muzikale ervaringen dat in ieders hoofd en hart zit.

Omfloerste, dreigende ritmes die plots overgaan in verstilde soundscapes. Virtuoze gitaarsolo’s, de trompet speelt een lyrisch duet met de toetsen dat plots overgaat in een woest punkjazz collectief, stampende grooves die nooit voorspelbaar worden. More Elektra!