‘‘Ik voel me niet echt onderdeel van een scene’.

Ik ben de scene’ In gesprek met saxofonist Yuri Honing

Hij bewandelt al decennia onverstoorbaar zijn eigen muzikale pad, wars van trends of vastomlijnde genres. Saxofonist Yuri Honing blijft verrassen en vernieuwen. Een gesprek over zijn huidige sound, zijn internationale verleden, de perfecte bandbalans en de onlosmakelijke band tussen muziek en beeldende kunst.

Inspiratie en internationale wortels

Als ik luister naar wat je nu speelt, hoor ik heel duidelijk de inspiratie van een vernieuwer als David Bowie, maar ik weet dat je je inspiratie uit veel meer hoeken haalt. Welke artiesten vormen op dit moment de grootste inspiratiebron voor jouw huidige sound?
"Op dit moment haal ik veel inspiratie uit het werk van Jeff Beck, Pharoah Sanders, Arctic Monkeys en Boz Scaggs. Heel divers dus."

Muzikanten zoals Pierre Courbois zijn in het verleden naar het buitenland gegaan—zoals naar India—om te experimenteren met andere toonladders, kwartmaten en hele andere tellingen. Denk jij er wel eens over na om zoiets te gaan doen en in het buitenland te gaan spelen?
"Dat hoef ik niet zozeer meer te overwegen, want ik heb dat eigenlijk al gedaan. Ik heb inmiddels zo'n 35 jaar van mijn leven in het buitenland doorgebracht. In die tijd heb ik me onder andere de muziek van het Midden-Oosten, Noordoost-Brazilië en de Sufi-muziek uit India eigen gemaakt."

Het smeden van de perfecte band

Iets wat mij enorm opvalt als ik naar je projecten kijk, is dat je écht altijd de juiste medemuzikanten weet uit te kiezen. Alles stemt altijd zo ontzettend fijn af op hetgeen wat jij brengt. Hoe selecteer jij de mensen om je heen en hoe zorg je voor die perfecte afstemming?
"Voor mij is het samenstellen van een band te vergelijken met schilderen: ik zoek naar een zo goed mogelijke balans tussen de verf, de achtergrond en het onderwerp. In de praktijk betekent dit dat ik muzikanten kies die een rots in de branding vormen, gecombineerd met een 'wild card'—iemand die voor de nodige onvoorspelbaarheid zorgt."

Als we naar Nederland kijken, welke saxofonist in ons eigen land heeft op dit moment jouw absolute waardering?
"Mete Erker."

De kracht van het eigen pad

Het is overduidelijk dat jij altijd je eigen pad bewandelt in de muziekwereld. Ik heb daar enorm veel respect voor. Je lijkt er ook een enorme flow uit te halen. Waar haal je de kracht vandaan om zo dicht bij jezelf te blijven?
"Ik ben altijd al een stand-alone geweest. Ik voel me niet echt onderdeel van een specifieke 'scene'—ik ben de scene, zeg maar. Daarnaast zijn al mijn grote voorbeelden, of dat nu schilders, schrijvers of musici zijn, buitengewoon eigenzinnig en dapper geweest. Dat inspireert om dicht bij jezelf te blijven."

Je bent natuurlijk echt vergroeid met de saxofoon, maar heb je in al die jaren wel eens in twijfel gestaan? Heb je ooit overwogen om een heel ander instrument te gaan bespelen?
"Nee, nooit."

Reflectie en beeldende kunst

Je hebt onlangs weer nieuw werk uitgebracht. Als je daar nu naar luistert, ben je dan tevreden over wat er nu weer ligt?
"Ja, eigenlijk wel."

Tot slot iets heel anders: buiten je werk als muzikant doe je ook veel met beeldende kunst, zoals beeldhouwen. Daar ben je ook erg goed in. Hoe is dat voor jou; heeft het beeldhouwen en het werken met je handen ook invloed op jouw werk en je mindset als muzikant?
"Alles heeft invloed. Werkelijk alles."