JE ZIET HET, MAAR JE ZIE HET TOCH NIET
DE MAGIE VAN AMSTERDAM
In het Tobacco Theater aan de Nes in Amsterdam treedt de jonge illusionist Nigel Otermans op met zijn voorstelling de Amsterdam Magical Experience. Het thema van de show is de geschiedenis van Amsterdam. Otermans vertelt zijn verhaal in de vorm van trucs en illusies.
De Nes is een van de alleroudste straten van Amsterdam. In het sfeervolle Tobacco Theater zorgen de bijzettafeltjes met rookglazen tafelblad voor een luxueuze, huiselijke uitstraling. Comfortabel om onder het genot van een van de lekkere drankjes die ze hier serveren van de voorstelling te genieten. Het publiek komt alvast in de sfeer met onheilspellend muziek. Het vormt de opmaat naar wat komen gaat.
Met goochelen weet je dat je op een leuke manier in het ootje wordt genomen. Ook bij mij reden voor een gezonde dosis scepsis vooraf. Maar dat zal snel verdwijnen. Otermans pakt de koe bij de hoorns. Hij springt in een tijdmachine die ons zevenhonderd jaar in de tijd terugzet, naar het prille begin van Amsterdam. Een tijd waarin vermeende heksen en tovenaars op de brandstapel werden gezet. Vandaag wordt er in het Tobacco-theater een heks in een brandende kooi gestopt. Maar voilà, een beeldschone assistente komt gezond en wel uit de kooi gesprongen! Het publiek applaudisseert geestdriftig. De toon is gezet.
Otermans brengt zijn show met flair. De illusies volgen elkaar vloeiend en in een rap tempo op. Zijn assistentes zweven als ballerina’s met veel expressie over het podium. Otermans maakt gebruik van sfeervolle achtergrondprojecties als decor en groot aantal mooi vormgegeven rekwisieten. Zo danst er een rode zijden zakdoek vrolijk in een grote glazen fles. Het lijkt onmogelijk, maar je ziet het toch gebeuren! En wat te denken van een kist die kantelt en daarna gaat zweven? Geen touw te zien. Je weet dat je in de maling genomen wordt. Maar hoe?
Moet de bezoeker deze voorstelling bezoeken? Jazeker! De illusies zijn van hoog niveau. De geschiedenis van Amsterdam als rode draad vormt de kapstok waaraan de illusies zijn opgehangen. Een goede keus. De presentatie is vloeiend. De assistentes zijn toppunt van lenig. Daar zullen heel wat uurtjes yoga of misschien wel turnen in hebben gezeten. Leuk om te weten is dat Otermans drie illusies van de grote maestro Hans Klok heeft gekregen. Die zijn goed terechtgekomen! De show is onderhoudend en boeit van het begin tot het eind. Warme aanrader!
Text : © Jeffrey Dekker Fotos: Ranjani Nirosha
YORAN VROOM’S GROUP OF FRIENDS: EERBETOON AAN PABLO NAHAR
In 2024 overleed onverwacht de Surinaams-Nederlandse bassist Pablo Nahar. Deze legendarische virtuoos was de uitvinder van de Paramaribop. Voor wie bang is dat zijn muzikale erfenis met hem uitsterft, gloort er hoop. Een volgende generatie pakt de handschoen op.
Op 23 augustus vond de tweede editie van het Southeast Jazz Festival plaats. In het Bijlmerparktheater trad Yoran Vrooms Group of Friends op. Op het podium stonden de instrumenten te wachten op aanraking door hun vakbekwame meesters. De basgitaren deden dat reikhalzend. Gelukkig kent dood materiaal geen ongeduld. Het concert is een ode aan wijlen Pablo Nahar. Deze meesterbassist was de grondlegger van de Paramaribop. Bebop overgoten met een sausje van kaseko en kawina.
Dat Vroom een van Nederlands beste drummers is, staat buiten kijf. Als bandleider heeft hij prima muzikanten om zich heen verzameld. Neem bijvoorbeeld saxofonist Itai Weismann. Vanaf de eerste tonen hoor je dat hij met zijn tenorsax een verhaal vertelt. En dat verhaal komt over! Wie ook opvallen zijn de zijn de percussionisten, waaronder Fantison Araby O’Bryan, die bekend is van het Surinam Music Ensemble. Halverwege de set sluit meesterdrummer Eddy Veldman aan, tot groot plezier van zijn trouwe fans. Ongelofelijk dat Veldman niet nog bekender is geworden dan hij al is.
De percussie vormt het fijngeweven tapijt waarover de andere bandleden hun noten mogen uitspreiden. Van de percussie swingen je heupen en je tenen de tent uit. De composities van Nahar stralen een soort bescheidenheid uit, net als de componist. Een kwestie van nauwgezet luisteren, want deze muziek zit ongemerkt ècht goed in elkaar. De benadering van de band komt heel respectvol over.
De muzikanten spelen vrij subtiel met de accenten gedoseerd op de juiste plaats. Er is geen sprake van overpower. Absoluut niet van dik hout zaagt men planken. Als je op zo’n manier de boodschap over kunt brengen, ben je goed bezig! Een waardig eerbetoon!
Text : ©Jeffrey Dekke Fotos: Ranjani Nirosha
REDLIGHT JAZZ
Red Light Jazz in 2024
In Europa vinden aardig wat jazzfestivals plaats waar nationale en internationale jazzmusici optreden, nochtans is er maar één festival dat zich afspeelt in de meest uiteenlopende locaties in dezelfde stad en dat is het Amsterdamse Red Light Jazz festival. Inmiddels al 11 jaar, en altijd van vrijdagmiddag tot en met zondagavond.
Het Red Light Jazz festival is zo genoemd omdat Amerikaanse zeelieden die in de jaren ’30 de rosse buurt bezochten, Amsterdam kennis hebben laten maken met jazz. Het merendeel van de podiumlocaties bevinden zich dan ook in en rondom het Wallengebied. Behalve in buurtcafés en bars vonden de optredens op 7, 8 en 9 juni onder meer plaats in het 15e eeuwse gebouw De Waag, ooit de poort om de stad binnen te komen, in kunstgebouw Arti et Amicitia, het Bimhuis, Casa Rosso, Casablanca, de Condomerie, De Waalse Kerk, verzorgingstehuis Flesseman, de Korpszaal van het Leger de Heils, de Beurs van Berlage, Museum Ons’ Lieve Heer op Solder, het Prostitutie Informatie Centrum, TenClub en het TOBACCO Theater. Het festival werd afgesloten in het statige Grand Hotel Krasnapolsky op de Dam. En het merendeel van de concerten was ook nog eens vrij toegankelijk.
Met zoveel variatie is de vraag waar kies je voor. Wij sloegen het druk bezochte openingsconcert van Hans Dulfer over en kozen vrijdagmiddag als eerste bestemming Sea Palace, het imposante drijvende Chinese restaurant aan de Oosterdokskade. Op de bovenste verdieping trad de formatie Michael Simon’s Asian Connection op. Chinezen en jazz? Jawel, u leest het goed en dat gaat prima samen. De klanken die de Taiwanese Pipa (Chinese luit) speler voortbracht mengden prachtig met de standaard jazzbezetting. De mooie locatie droeg er ook aan bij dat we hebben genoten van het optreden.
Daarna togen we naar de TenClub in de Nes, een cosy locatie waar old time favorite trompettist en showman Michael Varekamp zijn idool Louis Armstrong eerde. Met Harry Emmery op bas, Bas van Lier op piano en Erik Kooger op drums gaf Michael ‘m flink van katoen in de TenClub.
Zaterdagmiddag ging het er een stuk minder wild aan toe in het verzorgingstehuis Flesseman op de Nieuwmarkt. De voor het merendeel bejaarde muziekliefhebbers konden Arthur Heuwekemeijer’s interpretatie van stukken van de door hem bewonderde Bennie Golson zeer waarderen. Ook Arthur’s jazz-arrangement van ‘Aan de Amsterdamse Grachten' van Wim Sonneveld viel in de smaak. Er werd uit volle borst meegezongen.
's Avonds waren we bij de Red Light Jazz Club Night in het fraaie TOBACCO Theater, schuin tegenover de TenClub. Deejay Phil Horneman, mede oprichter van Wicked Jazz Sounds, warmde het publiek op met funky tunes. Omstreeks 21.30 uur trad de vijfkoppige formatie ROSEYE op, een band rond de talentrijke Schotse zangeres/saxofonist Tallulah Rose. ROSEYE bracht in april haar debuutalbum ‘Every Move’ uit, een mix van soul, jazz, gospel, hiphop en elektronica, en wist de studio-opnamen van de plaat heel goed te vertalen naar het podium. Toen Candy Dulfer ineens met haar saxofoon de bühne op stapte bij ROSEYE, ging het helemaal los.
Zondagmiddag keerden we terug naar het TOBACCO Theater voor het optreden van Ellen ten Damme. Welke superlatieven volstaan om deze diva te beschrijven? Ellen is zonder voorbehoud Nederlands meest veelzijdige zangeres in alle genres. Haar Red Light Jazz-performance, samen met haar pianist Thijs Cuppen, lag in het verlengde van haar succes-shows Paris-Berlin en Casablanca. We genoten zo van het concert van Ellen dat we bijna het optreden van Benjamin Herman misten in de tegenoverliggende TenClub. Ook Benjamin behoeft nauwelijks introductie. Behalve optreden met verschillende formaties, zoals met zijn Hammond Trio op Red Light Jazz, heeft de stijlvolle altsaxofonist tegenwoordig bij de NPO een wekelijkse podcast ‘Get In!’ waarin hij wekelijks jonge, meestal afgestudeerde jazzmusici interviewt.
Om precies 22.00 uur waren we in de Grand Ballroom van hotel Krasnapolsky waar superstar Candy Dulfer, begeleid door een 7-mans sterke funky band, de 11e editie van het Red Light Jazz festival afsloot met een gepassioneerd optreden. Candy speelde sax, uiteraard, ze zong, sprak het publiek toe alsof ze iedereen persoonlijk kende. Het voelde als een warm bad. Haar optreden met onder meer een ode aan de onlangs overleden Amerikaanse saxofonist David Sanborn en aan het slot een heerlijke medley van James Brown klassiekers, was een waar spektakel.
Red Light Jazz is een festival waar artiesten en publiek drie dagen lang samensmelten tot één grote familie. Daar zouden er meer van moeten zijn in de wereld. Wij kijken nu al uit naar de volgende editie!
Foto’s: Ranjani Nirosha
Tekst: Bram Schilperoord
North Sea Jazz 2023
